Hinagpis ni Akrasia

hnagpisniakrasia

Nagtataka ako bakit hanggang ngayon gusto pa rin ng mga tao na pababain si Gloria sa kanyang pwesto. Hindi ba nila naiisip na isa lang itong malaking pag aaksaya ng panahon at salapi?  Nasa eskwelahan ako kanina, at syempre ano pa nga ba ang meron sa mga pintong bakal?  Mga estudyante na nag nanais pababain sa pwesto ang Pangulo.  Bago ako magpatuloy, gusto ko linawin na hindi ako sang-ayon sa pamunuang Arroyo, ngunit ang gumawa ng isang bagay na kung saan ay wala namang idudulot na konkretong epekto ay isa lamang malaking pagwawaldas. 

Masasabi natin na ang demokrasya sa Pilipinas ay naging isang konsepto kung saan ito ay binubuo ng rally sa EDSA nood at sa Ayala ngayon, media, aktibismo at malaking galit sa kahit sinong lider na nasa loob ng Malacanang. Ang demokrasya sa Pilipinas ay naging isang bagay na kung saan ang mga tao ay naniniwala na hanggang ngayon, ang pwersa ng masa sa kalsada ay mababago ang disposisyon ng bansa.  Hindi ba nakikita ng mga tao, na ang tinatawag natin na "demokrasya" ay maari na rin ihanay sa tinatawag nating "uso".  Isang arbitraryong pangyayari na dulot ng makabagong panahon- isang pangyayari na walag lohiko- isang barbaryong representasyon ng hedonismo.  

Kahit ilang beses pa tayong pumunta sa Edsa o sa Ayala, Ilang beses tayong magtagumpay na pababain ang kahit sinong Pangulo sa kanyang pwesto, ilang beses na sumigaw, mag rally at mag hain ng mga argumento tungkol sa kawalan ng moralidad at korupsyon sa gobyerno, walang malaking pagbabago na maaring mangyari. 

Tayo ay nasa panahon kung saan ang pwersa na dulot ng galit sa may kapangyarihan, aktibismo at pag rarally ay hindi na eepekto. Lipas na ang ganitong stratehiya sa pagbabago.  Tayo ay isang bansa na hindi nakatanikala katulad ng North Korea, Cuba o Nigeria.  Tayo ay isang malayang bansa.  Ngunit bakit tayo kumikilos sa isang paraan na tila kontraryo sa realidad na ito? Bakit pilit tayong bumabalik sa panahon ng rehimeng Marcos na kung saan naniniwala pa rin tayo na ang paglalagak ng problema ng bansa sa kalsada ang solusyon?  Ang paraang ito ay hindi na uubra- ngunit ang demokrasya natin ay tila naiwan na sa panahong ito at hindi na kailanman umusad.

Nakakalungkot na kahit hanggang ngayon, ang pananaw ng mga Pilipino sa mga ganiton bagay ay hindi nagbabago.  Kailangan nating kumilos at magisip ng labas sa konbensyon.  Tayo ay malaya at may alam.  Hindi na tayo nakatanikala.  Kumilos tayo ayon sa ating realidad at huwag umasa na ang tunay na demokrasya ay makukuha sa pagsigaw sa Ayala. 

Ayoko na sana

magsulat

Para sa

mga Puting

gago.

Pero ayoko rin

Makita muli

si Avaya

at ang

Patay -bukas na

pulang ilaw.

Bakit hanggang ngayon

Hindi ko pa rin alam

Saan ako

dadalhin

ng lawa

ng aking

paghihinapis.

Parang alakdan

ang kumagat

sa aking isipan.

Nilason

ang aking kaunting

ilusyon

ng langit.

Ngayon

san ko pa huhugutin

ang lakas para bukas.

hnagpisniakrasia

"Kung sakaling malupit sa iyo ang tadhana

alalahanin mo ako

isang nilalang

na walang sawang tumitingin sayo"

Nabasa ko ito sa LRT kagabi habang papunta ako sa MOA. Kaso dahil mapurol ang aking memorya, hindi ko na natandaan ang eksaktong mga salita. Pero nung nabasa ko ito, parang biglang nabuhay ang aking dugo- ramdam ko ang taas ng emosyon ng may akda- pakiramdam ko inihehele nanaman ako ng uyayi ng literaturang Filipino.

Ilang araw na rin ang lumipas, gusto ko sanang mag-sulat ng isang maikling kwento na tema ay trahedya na dulot ng matinding emosyon ng mga nilalang. Ngunit kailangan ko muna ng inspirasyon- marahil ito ang nag udyok sa akin ang Love in the Time of Cholera ni Gabriel Garcia Marquez- tumanggap ng Nobel Prize for literature noong 1982. Matagal ko nang gustong bilihin ang libro na ito, pero napaka mahal ng may matigas na edisyon. Buti na lamang at ginawa na pala itong pelikula noon lamang nakaraang buwan- kaya nagkaron ng pabalat na gawa sa manipis na karton.

Kaya heto, gustong-gusto ko nang basahin ang libro- pero ang trabaho ay naghinintay. Marahil mag susulat muna ako, para may maidagdag na iilang piso sa kaawa-awa kong pitaka.

hnagpisniakrasia

Nasa eskwelahan ako ngayon, dapat babagtasin ko na muli ang mahabang daan ng syudad pauwi sa moog ko sa Cavite. Sa wakas, malapit ko nang matapos ang Master's Degree ko sa Komunikasyon- dalawa't kalahating taon di na rin masama.

Pauwi na sana ako ngunit aking naisip na marahil ay tingnan ko muna ang aking e-mail para malaman kung may bagong mensahe ba sa akin ang aking mga kliyente- bigla ko naisip di na ata ako mabubuhay ng walang kompyuter at internet. Sa aking pag tsek ng aking mga blog, nasa likod ng aking isipan ang masarap na frap na iinumin ko mamaya sa Starbucks kasama ng aking kaibigan.

Naisip kong muli ang Pilosopiya ni Sartre. Sabi nya, ang lahat ng desisyon na ginagawa ng tao sa kanyang buhay ay mga desisyon na hindi lamang nakakaapekto sa kanyang sarili. Lahat ng desisyon na ginagawa nya ay desisyon na para sa sangkatauhan.

Ang pagtatapos ko sa aking Master's Degree ay isang bagay na marahil sa isang banda ay makikita na personal kong tagumpay, pero sa pagkonsidera sa sinabi ni Sartre, maaring ang karagdagang kaalaman na ito ay maging daan upang lalong lumalim ang aking hinagpis.  Hinagpis na kung saan ay mararamdaman ng aking mga nakakasalamuha araw-araw at maaring makaapekto sa kanilang buhay.

Bigla ko tuloy naalala ang mga Eksistensyalista- mas masaya ang maging mangmang, sapagkat sa bawat kaalaman na dumadagdag sa isang tabula rasa, lalong lumalalim ang kanyang hinagpis.

Ang aking pagka-adik sa internet at teknolohiya ay marahil ang aking kontribusyon sa tinatawag ni Heidegger na pagiging "standing-reserve" ng tao sa naunang nasabi- isang akto kung saan ang tao ay nagiging alipin ng isang bagay na dapat sana ay makakapag paganda ng kanyang buhay.

Ang pagkasabik ko sa frap sa Starbucks ay isang tanikala dadagdag sa pagkakulong sa Pilipinas sa kamay ng mga kapitalista. Pero ano ang aking magagawa, wala namang tahimik at ligtas na lugar sa Maynila na kung saan may nag bebenta ng masarap na inumin na maraming krema.

Sa aking pagmumuni-muni sa mga bagay na ito, lalo kong nararamdaman ang tinatawag na realidad na ginawa ng lipunan. Ang taong lumaki sa isang partikular na kultura at uri ng pamumuhay ay mahihirapang kumilos ng iba.

At muli- ngayong araw- nakipag niig nanaman ako sa tinatawag kong Akrasia.