Hinagpis ni Akrasia

hnagpisniakrasia

Tumanghod ako mula sa pintuan at nakita ko na kulay ube na ang langit- pagtingin ko sa orasan ng aking laptop, 6:25 na pala ng umaga- ito na ang pangalawan araw ng 2009 na lagi akong inaabutan ng liwanag. Marahil mahihirapan na akong muling bumalik sa dati kong biological clock kapag panahon na muling pumasok sa opisina.

Sa aking pagbabalik tanaw sa panahong 2008, masasabi ko na nagsama-sama na dito ang pinakamaganda at pinakamasamang bagay na nangyari sa aking buhay. Ang pagpasok ng bagong taon, ay isa nanamang taon ng matinding paghamon- mga pag-hamon na hindi ko alam kung kaya ko bang malampasan.

Na-diagnose ang aking Ina ng unang stage ng Breast Cancer ng Disyembre ng taong nakalipas. Bilang panganay at bread winner ng aming pamilya, alam ko na ito ay isang malaking responsibilidad na kailangan ko nanamang tugunan. Mahal ko ang aking Ina, at nangako ako sa aking sarili na ibibigay ko ang pangangailangan ng aking pamilya sa abot ng aking makakaya. Pero napakahirap- lalo na ngayong umalis na ako sa freelance writing firm na aking pinagtratrabahuhan- ngayon nakasalalay na ang aking kita sa kakarampot na sinusweldo ko sa opisina. Bisperas ng bagong taon, nagkukumahog ako sa internet para maghanap ng ibang pagkakakitaan- nag sign-up ako sa iba't-ibang freelance writing companies. Isang araw pa lang ang lumilipas, ngunit pakiramdam ko ay ni-reject na ako ng lahat ng mga ito- wala pa akong nakukuhang sagot. Ang ilang bids ko sa dalawang proyekto ay na-decline. Marahil bubot pa talaga ang aking karanasan kumpara sa ibang mga consultant na aking kasabayan.

Matindi ang aking pangangailangan ngunit ang mga alternatibong paraan na aking gustong tahakin ay hindi umaayon. Bagamat ang aking Boss ay nangako na ako ay kanyang i-pro-promote, hindi ko naman maaring i-asa dito ang buong pinansyal na pangangailangan ng aking Ina. Maraming oras na gusto kong umiyak, ngunit tila manhid na ang katawan ko sa paghihinagpis at paghihirap- hindi na ito tumutugon sa normal na paglalabas ng sama ng loob. Bagkos araw-araw ay punong-puno ng galit ang aking isipan-galit na nailalabas ko sa ibang tao- sa tao na lagi kong kasama sa lahat ng aking mga problema.

Madalas naiisip ko na bakit pilit kong kinakaya ang bagay na hindi posible? Binibigyan ko lang ng dagdag na problema ang aking isipan, ang aking katawan. Pero hanggang ngayon ay buhay pa rin sa ala-ala ko ang gabing iyon- ang gabi na tila nakipag-kasundo ako kay Kamatayan. Ang pangako ng panibagong buhay, kapalit ng dedikasyon na gagawin ang lahat para sa kanila- para sa aking Ina at mga kapatid. Ang dugo na lumabas sa aking katawan at umagos papunta sa malamig na sahig ay mistulang pakikipagkasundo na wala ng atrasan. Ito na ang aking tadhana, at hindi na ako makakaalis pa.

Sa aking pag-tulog pag patak ng alas-siyete ng umaga, umaasa ako na sa aking pag-gising ay may laman na ang aking e-mail. Umaasa ako na magkakaron ng solusyon ang lahat- umaasa ako na makikinig ang Langit- na sana kung meron nga talagang Diyos, ay kaawaan nya ako. Nakakatawa, kahit matagal ko nang tinanggal sa aking sistema ang pag-asa sa isang likhang isip na nilalang, hinahanap-hanap pa rin ng aking isipan ang pagkakaroon ng isang nilalang na masasandalan. Pero alam ko, na mag-isa lang ako sa mundong ito- at ang aking mga problema ay mananatiling tinik kung hindi ako gagawa ng sarili kong paraan.

At muli, ang akrasia ko ay mas lalong lumalim- bumigat. Ang paghahanap ko ng ganap na kasiyahan, ay mananatiling suntok sa buwan.

hnagpisniakrasia

Nagtataka ako bakit hanggang ngayon gusto pa rin ng mga tao na pababain si Gloria sa kanyang pwesto. Hindi ba nila naiisip na isa lang itong malaking pag aaksaya ng panahon at salapi?  Nasa eskwelahan ako kanina, at syempre ano pa nga ba ang meron sa mga pintong bakal?  Mga estudyante na nag nanais pababain sa pwesto ang Pangulo.  Bago ako magpatuloy, gusto ko linawin na hindi ako sang-ayon sa pamunuang Arroyo, ngunit ang gumawa ng isang bagay na kung saan ay wala namang idudulot na konkretong epekto ay isa lamang malaking pagwawaldas. 

Masasabi natin na ang demokrasya sa Pilipinas ay naging isang konsepto kung saan ito ay binubuo ng rally sa EDSA nood at sa Ayala ngayon, media, aktibismo at malaking galit sa kahit sinong lider na nasa loob ng Malacanang. Ang demokrasya sa Pilipinas ay naging isang bagay na kung saan ang mga tao ay naniniwala na hanggang ngayon, ang pwersa ng masa sa kalsada ay mababago ang disposisyon ng bansa.  Hindi ba nakikita ng mga tao, na ang tinatawag natin na "demokrasya" ay maari na rin ihanay sa tinatawag nating "uso".  Isang arbitraryong pangyayari na dulot ng makabagong panahon- isang pangyayari na walag lohiko- isang barbaryong representasyon ng hedonismo.  

Kahit ilang beses pa tayong pumunta sa Edsa o sa Ayala, Ilang beses tayong magtagumpay na pababain ang kahit sinong Pangulo sa kanyang pwesto, ilang beses na sumigaw, mag rally at mag hain ng mga argumento tungkol sa kawalan ng moralidad at korupsyon sa gobyerno, walang malaking pagbabago na maaring mangyari. 

Tayo ay nasa panahon kung saan ang pwersa na dulot ng galit sa may kapangyarihan, aktibismo at pag rarally ay hindi na eepekto. Lipas na ang ganitong stratehiya sa pagbabago.  Tayo ay isang bansa na hindi nakatanikala katulad ng North Korea, Cuba o Nigeria.  Tayo ay isang malayang bansa.  Ngunit bakit tayo kumikilos sa isang paraan na tila kontraryo sa realidad na ito? Bakit pilit tayong bumabalik sa panahon ng rehimeng Marcos na kung saan naniniwala pa rin tayo na ang paglalagak ng problema ng bansa sa kalsada ang solusyon?  Ang paraang ito ay hindi na uubra- ngunit ang demokrasya natin ay tila naiwan na sa panahong ito at hindi na kailanman umusad.

Nakakalungkot na kahit hanggang ngayon, ang pananaw ng mga Pilipino sa mga ganiton bagay ay hindi nagbabago.  Kailangan nating kumilos at magisip ng labas sa konbensyon.  Tayo ay malaya at may alam.  Hindi na tayo nakatanikala.  Kumilos tayo ayon sa ating realidad at huwag umasa na ang tunay na demokrasya ay makukuha sa pagsigaw sa Ayala. 

Ayoko na sana

magsulat

Para sa

mga Puting

gago.

Pero ayoko rin

Makita muli

si Avaya

at ang

Patay -bukas na

pulang ilaw.

Bakit hanggang ngayon

Hindi ko pa rin alam

Saan ako

dadalhin

ng lawa

ng aking

paghihinapis.

Parang alakdan

ang kumagat

sa aking isipan.

Nilason

ang aking kaunting

ilusyon

ng langit.

Ngayon

san ko pa huhugutin

ang lakas para bukas.

hnagpisniakrasia

"Kung sakaling malupit sa iyo ang tadhana

alalahanin mo ako

isang nilalang

na walang sawang tumitingin sayo"

Nabasa ko ito sa LRT kagabi habang papunta ako sa MOA. Kaso dahil mapurol ang aking memorya, hindi ko na natandaan ang eksaktong mga salita. Pero nung nabasa ko ito, parang biglang nabuhay ang aking dugo- ramdam ko ang taas ng emosyon ng may akda- pakiramdam ko inihehele nanaman ako ng uyayi ng literaturang Filipino.

Ilang araw na rin ang lumipas, gusto ko sanang mag-sulat ng isang maikling kwento na tema ay trahedya na dulot ng matinding emosyon ng mga nilalang. Ngunit kailangan ko muna ng inspirasyon- marahil ito ang nag udyok sa akin ang Love in the Time of Cholera ni Gabriel Garcia Marquez- tumanggap ng Nobel Prize for literature noong 1982. Matagal ko nang gustong bilihin ang libro na ito, pero napaka mahal ng may matigas na edisyon. Buti na lamang at ginawa na pala itong pelikula noon lamang nakaraang buwan- kaya nagkaron ng pabalat na gawa sa manipis na karton.

Kaya heto, gustong-gusto ko nang basahin ang libro- pero ang trabaho ay naghinintay. Marahil mag susulat muna ako, para may maidagdag na iilang piso sa kaawa-awa kong pitaka.